Հոդված 14. Վեճերի լուծման մեխանիզմների հասանելիությունը
Հոդված 14. Վեճերի լուծման մեխանիզմների հասանելիությունը
1. Ներդրողները, Հայաստանի Հանրապետության ներպետական օրենսդրությանը, ինչպես նաև Հայաստանի Հանրապետության միջազգային պայմանագրերին համապատասխան, իրավունք ունեն օգտվելու վեճերի լուծման դատական և արտադատական պաշտպանության բոլոր միջոցներից:
2. Հայաստանի Հանրապետությունը կարող է համաձայնություն տալ վեճը միջազգային արբիտրաժում լուծվելուն, եթե, համաձայն գործող օրենքների, ներդրումային համաձայնագրերի, միջազգային կամ այլ պայմանագրերի, որոնց կողմ է հանդիսանում, վեճերի լուծումն ընդդատյա է Հայաստանի Հանրապետության դատարաններին։ Նման համաձայնությունը պետք է լինի գրավոր և հստակ:
3. Այն դեպքում, երբ ներդրողի և Հայաստանի Հանրապետության պետական կամ տեղական ինքնակառավարման մարմնի միջև ներդրման հետ կապված առաջանում է վեճ, ապա վեճի կողմերը պարտավոր են մինչև իրավասու դատարան կամ արբիտրաժային տրիբունալ դիմելը փորձել վեճը լուծել բանակցությունների միջոցով: Ներդրողի կամ Հայաստանի Հանրապետության պետական կամ տեղական ինքնակառավարման մարմնի գրավոր դիմումի հիման վրա մյուս կողմի հետ բանակցությունները պետք է սկսվեն վեճի մասին ծանուցում ներկայացնելու պահից 30 օրվա ընթացքում և ավարտվեն 90 օրվա ընթացքում, եթե կողմերը այլ բան չեն պայմանավորվում կամ այլ ժամկետ սահմանված չէ միջազգային պայմանագրերով կամ կիրառելի տեղական կամ միջազգային գործարար կամ վեճերի լուծման պրակտիկայում: Եթե ծանուցում ստացած կողմը չի պատասխանում 30 օրվա ընթացքում, բանակցությունները չեն կայանում կամ ավարտվում են առանց համաձայնության, ապա ներդրողը կամ Հայաստանի Հանրապետության պետական կամ տեղական ինքնակառավարման մարմինը կարող է դիմել առկա իրավական միջոցներին: Բանակցությունների փուլում փոխանակված բոլոր տեղեկությունները մնում են երրորդ անձանց (բացառությամբ դատարանի, արբիտրաժային տրիբունալի, փաստաբանների ու վեճում ներգրավված փորձագետների) համար գաղտնի: Վեճի կողմերից յուրաքանչյուրն իրավունք ունի մյուս կողմին առաջարկելու վեճը լուծել հաշտարարության միջոցով: