Հոդված 5. Օտարում և փոխհատուցում

Հոդված 5. Օտարում և փոխհատուցում

1. Յուրաքանչյուր Կողմ չպետք է ուղղակի կամ անուղղակի կերպով օտարի կամ ազգայնացնի մյուս Կողմի պետության ներդրողի ներդրումները կամ ձեռնարկի նմանատիպ այլ միջոցներ (այսուհետ՝ օտարում), բացառությամբ`

ա) պետության և հասարակության կարիքների համար,

բ) անխտրական եղանակով,

գ) պատշաճ օրինական ընթացակարգին համապատասխան,

դ) նախնական, համարժեք և արդյունավետ փոխհատուցման վճարմամբ` սույն հոդվածի 2-րդ և 3-րդ կետերին համապատասխան:

2. Փոխհատուցումը պետք է`

ա) վճարվի առանց ուշացման: Ուշացման դեպքում տարադրամի փոխարժեքի հետ կապված կորուստը, որը նման ուշացման պատճառ է, պետք է կրի ընդունող Կողմը,

բ) լինի համարժեք օտարվող ներդրման արդար շուկայական արժեքին օտարմանը նախորդող օրվա դրությամբ: Արդար շուկայական արժեքը չպետք է արտացոլի արժեքի որևէ փոփոխություն` պայմանավորված նրանով, որ օտարման մասին նախօրոք հանրորեն հայտնի է դարձել,

գ) լինի ամբողջովին իրացվելի և ազատ փոխանցելի,

դ) պետք է ներառի վճարման արժույթի նկատմամբ շուկայական հիմունքներով հաստատված առևտրային տոկոսադրույքը օտարման օրվանից մինչև փաստացի վճարման օրը:

3. Յուրաքանչյուր Կողմի պետության ներդրող, որը հայտարարում է, որ տուժել է մյուս Կողմի օտարումից, պետք է ունենա վերջին Կողմի պետության դատական կամ այլ իրավասու և անկախ մարմնի կողմից իր գործի անհապաղ վերանայման իրավունք` ներառյալ, սույն հոդվածի դրույթներին համապատասխան, իր ներդրումների գնահատումը և փոխհատուցումը: