Հոդված 19. Քաղաքացիական գործերի ենթակայությունը

Հոդված 19. Քաղաքացիական գործերի ենթակայությունը

1․ Քաղաքացիական գործը ենթակա է Սնանկության դատարանին, եթե գործը բխում է՝

1) սնանկ ճանաչված պարտապանի գույքի կազմում ներառված գույքի կամ իրավունքների առնչությամբ ծագած և պարտատերերի պահանջների բավարարման հնարավորության վրա ազդող վեճից․

2) երրորդ անձին պատկանող ապահովված իրավունքի առարկայի առնչությամբ ծագած և սնանկ ճանաչելու հարցի լուծման կամ պարտատերերի պահանջների բավարարման հնարավորության վրա ազդող վեճից․

3) պարտապանի և պարտատիրոջ մասնակցությամբ կնքված, ներառյալ պարտավորությունների կատարման ապահովման միջոցների պայմանագրերի առնչությամբ ծագած և սնանկ ճանաչելու հարցի լուծման կամ պարտատերերի պահանջների բավարարման հնարավորության վրա ազդող վեճից․

4) կառավարչի՝ իր կամ վարույթի այլ մասնակցի անունից դատական կարգով լուծման ենթակա հարցից․

5) պարտապանի կարգավիճակ չունեցող անձի կողմից աճուրդի իրավաչափությունը վիճարկելու վերաբերյալ վեճից․

6) սույն օրենսգրքով նախատեսված այլ վեճից։

2․ Քաղաքացիական գործը համարվում է սույն հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետին համապատասխանող նաև այն դեպքում, երբ պարտապանը սնանկ է ճանաչվել քաղաքացիական գործի հարուցումից հետո։

3․ Սույն հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված քաղաքացիական գործը բոլոր դեպքերում ենթակա չէ Սնանկության դատարանին, եթե՝

1) այն վերաբերում է «Ապօրինի ծագում ունեցող գույքի բռնագանձման մասին» օրենքի հիման վրա ներկայացվող հայցին.

2) սույն օրենսգիրքը նախատեսում է տվյալ հարցի քննության այլ ընթացակարգ կամ բացառում է սնանկության վարույթի ընթացքում այդ հարցի քննարկման հնարավորությունը։

4. Սնանկության դատարանին ենթակա քաղաքացիական գործը քննվում է նույն սնանկության վարույթի շրջանակում՝ որպես առանձին քաղաքացիական գործ (այսուհետ` առանձին քաղաքացիական գործ)։

5. Սնանկության դատարանը ենթակայության կանոնների պահպանմամբ իր վարույթ ընդունած առանձին քաղաքացիական գործը պետք է քննի ըստ էության, թեկուզև դրա հարուցումից հետո սնանկության գործն ավարտվել է, բացառությամբ այն դեպքի, եթե առկա են այդ գործի վարույթը կարճելու կամ հայցն առանց քննության թողնելու հիմքերը։