Հոդված 102. ՏՈՒԺՈՂԻ ԳԱՆԳԱՏԻ ՀԻՄԱՆ ՎՐԱ ՀԱՐՈՒՑՎՈՂ ՔՐԵԱԿԱՆ ԳՈՐԾԵՐԸ
Հոդված 102. ՏՈՒԺՈՂԻ ԳԱՆԳԱՏԻ ՀԻՄԱՆ ՎՐԱ ՀԱՐՈՒՑՎՈՂ ՔՐԵԱԿԱՆ ԳՈՐԾԵՐԸ
Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 109 հոդվածի երկրորդ մասով, 110 հոդվածի առաջին մասով, 131 հոդվածի առաջին մասով, 132 հոդվածի առաջին և երկրորդ մասերով նախատեսված հանցագործությունների վերաբերյալ գործերը հարուցվում են ոչ այլ կերպ, քան տուժողի գանգատի հիման վրա և մեղադրյալի հետ նրա հաշտվելու դեպքում ենթակա են կարճման: Հաշտությունը թույլատրվում է միայն մինչև դատավճիռ կայացնելու համար դատարանի խորհրդակցական սենյակ հեռանալը:
Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 112 հոդվածի առաջին մասով նախատեսված հանցագործությունների վերաբերյալ գործերը հարուցվում են ոչ այլ կերպ, քան տուժողի գանգատի հիման վրա, բայց մեղադրյալի հետ տուժողի հաշտվելու դեպքում կարճման ենթակա չեն: Այդ գործերի վարույթը տարվում է ընդհանուր կարգով:
Բացառիկ դեպքերում, եթե Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 109 հոդվածի երկրորդ մասով, 110 հոդվածի առաջին մասով, 131 հոդվածի առաջին մասով, 132 հոդվածի առաջին և երկրորդ մասերով նախատեսված հանցագործություններից որևէ մեկի վերաբերյալ գործը հասարակական առանձնահատուկ նշանակություն ունի, կամ եթե այդ գործով կամ Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 112 հոդվածի առաջին մասով նախատեսված հանցագործության վերաբերյալ գործով տուժողը անօգնական վիճակի բերումով, մեղադրյալից կախում ունենալու կամ այլ պատճառներով ի վիճակի չէ պաշտպանելու իր իրավունքներն ու օրինական շահերը, դատախազը իրավունք ունի այդպիսի գործ հարուցելու նաև տուժողի գանգատի բացակայության դեպքում:
Դատախազի հարուցած գործը ուղարկվում է հետաքննություն կամ նախաքննություն կատարելու, իսկ քննության ավարտից հետո այն քննում է դատարանը ընդհանուր կարգով: Այդպիսի գործը մեղադրյալի հետ տուժողի հաշտվելու հետևանքով կարճման ենթակա չէ: Դատախազը իրավունք ունի ուզած պահին միջամուխ լինելու տուժողի գանգատի հիման վրա արդեն իսկ հարուցված այն գործին, որով հետաքննություն կամ նախաքննություն չի կատարվել, և մեղադրանքը պաշտպանելու դատարանում, եթե այդ է պահանջում պետական և հասարակական շահերի կամ քաղաքացիների իրավունքների պաշտպանությունը:
Գործին դատախազի միջամուխ լինելը տուժողին չի զրկում սույն օրենսգրքի 48 հոդվածի երկրորդ և երրորդ մասերով նախատեսված իրավունքներից, բայց նման դեպքերում մեղադրյալի հետ տուժողի հաշտվելու հետևանքով գործը կարճման ենթակա չէ:
(25.07.84 խմբագրությամբ)