Հոդված 5. ՔՐԵԱԿԱՆ ԳՈՐԾԻ ՎԱՐՈՒՅԹԸ ԲԱՑԱՌՈՂ ՀԱՆԳԱՄԱՆՔՆԵՐԸ

Հոդված 5. ՔՐԵԱԿԱՆ ԳՈՐԾԻ ՎԱՐՈՒՅԹԸ ԲԱՑԱՌՈՂ ՀԱՆԳԱՄԱՆՔՆԵՐԸ

Քրեական գործ չի կարող հարուցվել, իսկ հարուցված գործը ենթակա է կարճման`

1) եթե բացակայում է հանցագործության դեպքը.

2) եթե արարքի մեջ հանցակազմ չկա.

3) եթե անցել են վաղեմության ժամկետները.

4) ամնիստիայի ակտի հետևանքով, եթե այն վերացնում է պատժի կիրառումը կատարված արարքի համար, ինչպես նաև առանձին անձանց ներում շնորհելու հետևանքով.

5) այն անձի նկատմամբ, որը հանրորեն վտանգավոր արարքը կատարելու պահին չի հասել այն տարիքին, երբ Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 10 հոդվածի համաձայն հնարավոր է քրեական պատասխանատվությունը.

6) եթե տուժողը հաշտվել է մեղադրյալի հետ այն գործերով, որոնք հարուցվում են ոչ այլ կերպ, քան տուժողների գանգատների հիման վրա, բացի սույն օրենսգրքի 102 հոդվածով նախատեսված դեպքերից.

7) եթե չկա տուժողի գանգատը այն գործով, որը հարուցվել կարող է ոչ այլ կերպ, քան նրա գանգատի հիման վրա, բացի սույն օրենսգրքի 102 հոդվածի երրորդ մասով նախատեսված դեպքերից, երբ դատախազին իրավունք է վերապահվում գործեր հարուցել նաև գանգատի բացակայության դեպքում.

8) մահացածի նկատմամբ, բացառությամբ այն դեպքերի, երբ գործի վարույթը անհրաժեշտ է մահացածին ռեաբիլիտացիայի ենթարկելու կամ ուրիշ անձանց նկատմամբ նոր երևան եկած հանգամանքների կապակցությամբ գործը վերսկսելու համար.

9) այն անձի նկատմամբ, որի վերաբերյալ կա նույն մեղադրանքով օրինական ուժի մեջ մտած դատավճիռ կամ դատարանի որոշում` նույն հիմունքներով գործը կարճելու մասին.

10) այն անձի նկատմամբ, որի վերաբերյալ կա նույն մեղադրանքով գործը կարճելու մասին հետաքննության մարմնի, քննիչի, դատախազի չվերացված որոշումը, բացի այն դեպքերից, երբ դատարանը, որի վարույթում գտնվում է քրեական գործը, անհրաժեշտ է համարել քրեական գործ հարուցել:

Եթե սույն հոդվածի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ և 4-րդ կետերում մատնանշված հանգամանքները երևան են հանվում գործի դատական քննության ստադիայում, դատարանը գործի դատաքննությունը հասցնում է մինչև վերջ և 1-ին ու 2-րդ կետերում մատնանշված դեպքերում կայացնում է արդարացման դատավճիռ, իսկ 3-րդ ու 4-րդ կետերում մատնանշված դեպքերում մեղադրական դատավճիռ` դատապարտյալին ազատելով պատժից:

Սույն հոդվածի առաջին մասի 3-րդ և 4-րդ կետերում մատնանշված հիմունքներով գործի կարճում չի թույլատրվում, եթե դրա դեմ առարկում է մեղադրյալը: Այս դեպքում գործի վարույթը շարունակվում է սովորական կարգով:

(25.07.84. խմբագրությամբ)